08.10.2021

У паўсядзённым жыцці заўсёды ёсць месца культурнаму святу<br />

У паўсядзённым жыцці заўсёды ёсць месца святу, упэўнена ў гэтым загадчык Машканскiм сельскім Домам культуры Вера Нікіціна. Пазітыўная і ўсмешлівая, таму абавязкова хочацца ўсміхнуцца ёй у адказ.

Вера Нікіціна так ці інакш заўсёды была звязана са сферай культуры. Спачатку ў дзяцінстве, калі вучылася ў музычнай школе, пасля вырашыла працягнуць навучанне ў музычным вучылішчы. А калі атрымала дыплом, з галавой акунулася ў работу, якая заўсёды была творчай.

У Машканскiм СДК яна працуе з 2015 года, менавіта тады Вера Іванаўна прыйшла сюды ў якасці мастацкага кіраўніка.

- Да гэтага ўспамінаю свой дэбют на мясцовай сцэне, распавядае кіраўнік установы культуры. - Гэта была песня, якую я выконвала на мерапрыемстве, прысвечаным Дню памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў. Быццам бы вопыт ёсць, спяваць умею, а так расхвалявалася, што кампазіцыю я сыграла, але не спела. Вядома, гэта кажа пра прафесіяналізм артыста - калі любую сітуацыю ён можа абыграць так, што глядач нічога не заўважыць. Але тое хваляванне я не магу забыць і цяпер.

Не губляцца, што б ні адбылося, і заўсёды ўпэўнена трымацца на сцэне - гэтаму наша гераіня вучыць сёння ўдзельнікаў самадзейных калектываў. Іх у сельскім Доме культуры ў цяперашні час дзейнічае шэсць. Членаў кожнага з іх ведаюць не толькі ў раёне, але і за яго межамі. Каларытныя лыжкары, вакалісты, танцавальная група - усе разам ствараюць непаўторны антураж, а галоўнае, дораць людзям эмоцыі.

- Ведаеце, мне не трэба нікога ўгаворваць, каб прыйшлі на заняткі ў Дом культуры, цягнуць сюды сілай. Людзям падабаецца тое, чым яны займаюцца. А я імкнуся да кожнага знайсці індывідуальны падыход, зацікавіць, - прызнаецца кіраўнік СДК.

Падабаецца тое, што робяць члены аб'яднанняў не толькі ім самім, але і гледачам. Зразумела, што пандэмія каранавiруса ўнесла свае карэктывы ў працу культурнай сферы, але рукі ў творчых, таленавітых і крэатыўных не апускаюцца. Перабудавалі сваю дзейнасць з аглядкай на інфекцыю, прымаюць неабходныя меры і працягваюць дарыць людзям свята.

- Была ў нас такая практыка: да тых, хто не можа прыйсці ў клуб, мы невялікім складам прыходзілі дадому, - распавядае Вера Нікіціна. - Вядома, папярэдне дамаўляліся, пыталіся, ці змогуць гаспадары нас прыняць. І трэба бачыць, з якой радасцю нас сустракалі. А нам было ўдвая прыемна, што прыўнеслі ў паўсядзённае жыццё людзей, абмежаваных у перамяшчэнні, трохі творчасці. Гэта вельмі натхняе.

Натхненне - гэта тое, без чаго не абысціся работніку культуры. І гаворка тут не толькі аб працоўных буднях. Гэты неабходны для поўнай гармоніі з сабой інгрэдыент Вера Нікіціна знаходзіць у звычайных рэчах: прыгожых прыродных пейзажах, зносінах з блізкімі і аднадумцамі, атрымлівае яго, калі атрымоўваецца паставіць відовішчны нумар, і тады, калі бачыць рэакцыю ў адказ гледача.